{"id":806,"date":"2008-05-29T11:54:04","date_gmt":"2008-05-29T11:54:04","guid":{"rendered":"http:\/\/www.joswassink.nl\/inzicht\/?p=806"},"modified":"2010-07-05T12:24:19","modified_gmt":"2010-07-05T12:24:19","slug":"het-was-een-enorme-voorzienigheid-als-curator-van-de-tentoonstelling-architecture-collections-past-present-future-die-op-15-mei-geopend-zou-worden-bij-bouwkunde-is-ir-robert-nottrot-o","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.joswassink.nl\/inzicht\/?p=806","title":{"rendered":"&#8216;Het was een enorme voorzienigheid&#8217;"},"content":{"rendered":"<p><em>Delta 18, 29 mei 2008,  wetenschap<\/em><\/p>\n<h3><em> <\/em><strong>&#8216;Het  was een enorme voorzienigheid&#8217;<\/strong><\/h3>\n<p>Als curator van de  tentoonstelling &#8216;Architecture Collections &#8211; past, present &amp; future&#8217;,  die op 15 mei geopend zou worden bij Bouwkunde, is ir. Robert Nottrot  over een emotionele achtbaan gegaan. &#8220;Je krijgt bijna het gevoel: ik heb  door de geschiedenis zo naar voren te roepen het einde ingeleid.&#8221;<!--more--><\/p>\n<p>U verheugde zich enorm op de tentoonstelling. Hoe hebt u de week na de  brand beleefd?<\/p>\n<p>&#8220;De emoties gingen op en neer. Heel erg. De  tentoonstelling zou geopend worden door Liesbeth van der Pol (aankomend  rijksbouwmeester, red.) Het zou een zeer feestelijk moment zijn. We zijn  al twee jaar bezig iets op te bouwen en daar zou dit het feestje voor  zijn. Daar keken we naar uit. We hadden achthonderd uitnodigingen  verstuurd; het zou een groot feest worden.&#8221;<\/p>\n<p>Maar zover is het  niet gekomen.<\/p>\n<p>&#8220;Ik was in het gebouw toen de brand ontstond. In  eerste instantie was ik nog optimistisch, want ik zag een klein vuurtje  op de zesde. De brandweer was naar boven, dus ik had goede hoop.&#8221;<\/p>\n<p>Waar  stonden de spullen van de tentoonstelling?<\/p>\n<p>&#8220;Die stonden in de  Blokkenhal. Dat is de laagbouw aan de zuidkant, en die is uiteindelijk  gespaard gebleven.&#8221;<\/p>\n<p>Aanvankelijk was er over de collectie dus  niet veel ongerustheid?<\/p>\n<p>&#8220;Nee, eerst niet. Even later wel, want na  zo&#8217;n halfuur sloeg de brand al door de andere gevel, aan de westkant.  Ik geloof dat ik een uurtje gebleven ben. Toen was mijn perspectief: het  gebouw brandt helemaal af. Ik ben naar huis gegaan en zocht troost bij  mijn vrouw. Het was erg emotioneel.<\/p>\n<p>Ik heb een vijfdaagse  verbintenis met die school, het is mijn tweede huis. Ik heb er  gestudeerd. Het gebouw was net een jaar oud toen ik er ging studeren. Ik  heb er veel relaties mee &#8211; en met de mensen in dat gebouw. Ik ben &#8216;s  middags nog wel gaan kijken. Ik had de tentoonstelling opgegeven, hoewel  ik binnenin een stille hoop had.&#8221;<\/p>\n<p>Terecht, zo bleek.<\/p>\n<p>&#8220;De  volgende dag zag ik dat de laagbouw nog overeind was. Toen kwam ik Cees  van Weeren tegen (hoogleraar draagconstructies, red.), die nogal veel  weet van het technische aspect van het gebouw. Hij had ook contact gehad  met de brandweer. Hij vertelde me dat de brandweer van plan was de  spullen uit de Blokkenhal weg te halen. Toen sloeg mijn emotie uiteraard  om in grote vreugde. Ik ben meteen naar het terrein gegaan. Eerst  gevraagd of ik erbij kon komen. Men gaf me weinig hoop. Maar ik zag die  ruwe kerels en dacht: nou, met die maquettes moet je toch voorzichtig  omgaan.<\/p>\n<p>Toen bleek dat de maquettes op drie na het gebouw al uit  waren. Minister Plasterk was daar toevallig bij en alle stoelen stonden  op de stoep. Ik was gerustgesteld en heb gevraagd waar de maquettes heen  waren gebracht. Dat was de Drebbelweg. Ik kwam daar binnen en alles  stond er. Toen ik nader ging kijken, bleek dat alles ook schoon was, en  dat de kleinste details nog heel waren. Die hele hal die heeft geen rook  gehad, geen water. Dat was een enorme voorzienigheid.&#8221;<\/p>\n<p>Zijn nu  alle historische collecties in veiligheid gebracht?<\/p>\n<p>&#8220;Nee. Er ligt  nog een deel in de kelders. Maquettes, panelen en foto&#8217;s. Voor een deel  liggen die in de antiekkelder, onze offici\u00eble opslag. Ik heb goede hoop  dat die droog is en dat we daar nog wel bij kunnen, want hij bevindt  zich aan de gunstige kant van het gebouw. Verder bevindt zich in het  midden van het gebouw ook nog een grote ruimte waar spullen zijn  opgeslagen, maar daar staat water in de kelder. Ik heb er geen zicht op  hoe dat naar buiten komt.<\/p>\n<p>Heel triest is dat objecten uit de  Collectie Sluyterman zijn verbrand. Het betrof antieke voorwerpen in  vitrines tegenover de liften, die fantastisch waren ingericht door Anke  Jaanen van het Techniek Museum.&#8221;<\/p>\n<p>Het moet een vreemde beleving  geweest zijn.<\/p>\n<p>&#8220;Ja. Je bent heel opgetogen over een aanstaande  opening, je haalt de geschiedenis van het gebouw naar boven om die voor  mensen inzichtelijk te maken. En op dat moment brandt het gebouw af. Je  krijgt bijna het gevoel: ik heb het afgeroepen. Ik heb door de  geschiedenis zo naar voren te roepen het einde ingeleid.&#8221;<\/p>\n<p>U bent  innig verbonden met de collectie. Maar als buitenstaander denk ik:  waarom slaan jullie die collecties niet op in de kelders van het  Nederlands Architectuurinstituut in Rotterdam?<\/p>\n<p>&#8220;We hebben een  convenant met het NAi. Maar daar gebeurt over het algemeen niet zo veel  mee.&#8221;<\/p>\n<p>Waar gaat dat over?<\/p>\n<p>&#8220;Over wederzijdse medewerking,  om het maar simpel te zeggen. Toen ik deze tentoonstelling ging maken,  wilde ik ook maquettes uit het NAi opnemen. Maar de voorwaarden voor  uitleen zijn zo streng, daar kan ons gebouw niet aan voldoen. We hebben  geen goede luchtbehandeling, geen veilig vitrines, noem maar op. Toen  zag ik er vanaf.&#8221;<\/p>\n<p>Is het omgekeerd wel voorgekomen, dat het NAi  spullen van de TU heeft geleend?<\/p>\n<p>&#8220;Dat weet ik niet, maar nu  hebben we een aanbieding gekregen. Het NAi wil onze spullen  tentoonstellen.&#8221;<\/p>\n<p>Hoe was uw reactie daarop?<\/p>\n<p>&#8220;Ik heb decaan  Wytze Patijn laten weten dat ik het een beetje ordinair vind om mee te  doen in een hype en dat ik het niet zo leuk vind om de eerstvolgende  kans op een tentoonstelling in het NAi te hebben. Wat ik persoonlijk  wil, en er zijn veel mensen die met me meevoelen, is in september  exposeren voor de nieuwe eerstejaars &#8211; voordat het nieuwe collegejaar  van start gaat. En op eigen terrein. Ik heb gezegd: laten we nou  uitkijken. Want er kwamen aanbiedingen van het Centraal Museum Utrecht  om de spullen op te slaan en aanbiedingen van het Rijksmuseum. Ik kreeg  nog een mailtje van het Mondriaanhuis in Amersfoort, dat de  tentoonstelling wilde plaatsen.&#8221;<\/p>\n<p>Wat zou in september wat u  betreft de plek moeten worden?<\/p>\n<p>&#8220;Dat is lastig, want we weten niet  waar we dan gehuisvest zullen zijn. (Afgelopen vrijdag werd bekend dat  het hoofdgebouw aan de Julianalaan het nieuwe onderkomen wordt, red.).  Maar ik ben zelfs in staat de tentoonstelling in het tentendorp in te  richten, op het sportveld. Men heeft alles heilig verklaard op dit  moment. Die Rietveldstoelen, de maquettes. Maar het is gewoon, weliswaar  bijzonder, onderwijsmateriaal. In feite is het initiatief Architecture  Collections ooit ontstaan omdat ik merkte dat alles alleen nog maar  opgesloten werd en heilig verklaard. De stoelen stonden in het  Stoelenkabinet en kwamen er nooit meer uit. Maar het materiaal is voor  het onderwijs, het moet eruit, het moet gezien worden. Ik deel dat heel  sterk met Max Risselada. Hij was mijn hoogleraar woningbouw. En ik heb  heel veel van die spullen zien ontstaan. Veel van de tentoonstellingen  die hij gemaakt heeft, hebben bijzondere betekenis voor mij gehad en  voor mijn collega&#8217;s. Zijn &#8216;Raumplan versus Plan Libre&#8217; (1987, red.)  bijvoorbeeld, was een eyeopener als tentoonstelling. Daar hebben we  allemaal veel van geleerd.&#8221;<\/p>\n<p>Is dat het grote verschil met het  NAi?<\/p>\n<p>&#8220;Ja, dat functioneert puur als museum. Op gegeven moment  werd ik lid van de tentoonstellingscommissie van Bouwkunde. Ik zei:  jongens, we hebben dat erfgoed en daar gaan we niet goed mee om. Daar  moet beleid voor zijn en daar moet een instituutje voor komen. Toen  heette dat nog de Schatkamer, nu heet dat Architecture Collections. Het  idee was om het naar buiten en het buitenland te kunnen brengen en een  database te maken om te laten zien wat we allemaal hebben. Alles om het  toegankelijk te maken en niet om het in kelders en kabinetten af te  sluiten. Dat was nooit mijn idee.&#8221;<\/p>\n<p><a href=\"javascript:void(null);\" target=\"verweg\">www.ac.tudelft.nl<\/a><\/p>\n<p>WIE  IS ROBERT NOTTROT?<\/p>\n<p>Ir. Robert Nottrot is de curator van de  tentoonstelling &#8216;Architecture Collections &#8211; past, present &amp; future&#8217;  die op 15 mei geopend zou worden. Maar twee dagen eerder brandde  Bouwkunde af. De Telegraaf kopte: &#8216;Schatkamer Inferno&#8217;. Minister  Plasterk sprak over de grootste ramp voor academisch Nederland.<\/p>\n<p>Toen  de collectie een dag later ongeschonden uit de ru\u00efne opdook, werd  Nottrot overspoeld met aanbiedingen voor opslag en expositie. Maar  Nottrot houdt de collectie liever op de campus.<\/p>\n<p>Hij maakte de  tentoonstelling van maquettes, schaalmodellen, stoelen en antiek van de  Collectie Sluyterman samen met collectiebeheerder Tessa Wijtman-Berkman,  drs. Charlotte van Wijk (beheerder stoelencollectie) en  student-assistent Inge de Boer. Het voornemen is om de tentoonstelling  in september alsnog te openen.<\/p>\n<p>++<\/p>\n<p><a href=\"http:\/\/www.delta.tudelft.nl\/nl\/archief\/artikel\/-het-was-een-enorme-voorzienigheid\/17998\" target=\"_blank\"><em>zie ook website TU<\/em><\/a><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Delta 18, 29 mei 2008, wetenschap &#8216;Het was een enorme voorzienigheid&#8217; Als curator van de tentoonstelling &#8216;Architecture Collections &#8211; past, present &amp; future&#8217;, die op 15 mei geopend zou worden bij Bouwkunde, is ir. Robert Nottrot over een emotionele achtbaan gegaan. &#8220;Je krijgt bijna het gevoel: ik heb door de geschiedenis zo naar voren te [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[24],"tags":[],"class_list":["post-806","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-delta"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.joswassink.nl\/inzicht\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/806","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.joswassink.nl\/inzicht\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.joswassink.nl\/inzicht\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.joswassink.nl\/inzicht\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.joswassink.nl\/inzicht\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=806"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/www.joswassink.nl\/inzicht\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/806\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":832,"href":"https:\/\/www.joswassink.nl\/inzicht\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/806\/revisions\/832"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.joswassink.nl\/inzicht\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=806"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.joswassink.nl\/inzicht\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=806"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.joswassink.nl\/inzicht\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=806"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}