{"id":738,"date":"2008-01-17T10:05:43","date_gmt":"2008-01-17T10:05:43","guid":{"rendered":"http:\/\/www.joswassink.nl\/inzicht\/?p=738"},"modified":"2010-07-05T10:09:16","modified_gmt":"2010-07-05T10:09:16","slug":"flipperkast-voor-moleculen","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.joswassink.nl\/inzicht\/?p=738","title":{"rendered":"Flipperkast voor moleculen"},"content":{"rendered":"<p><em>Delta 2, 17 jan 2008, wetenschap<\/em><\/p>\n<h3><em> <\/em><strong>Flipperkast  voor moleculen<\/strong><\/h3>\n<p>Dr.ir. Gea Oswah Fatah Parikesit ontwierp een  chip om DNA-moleculen mee te sorteren. Dat kan nieuwe mogelijkheden  bieden voor genetische tests. En hoewel er iets mis ging, werkt de chip  alsnog<!--more--><\/p>\n<p>&#8220;De situatie dwong me ertoe om meer innovatief te denken&#8221;, vat dr.ir.  Gea Oswah Fatah Parikesit zijn zoektocht samen. Hij pakt een Tupperware  doosje uit zijn tas en haalt daar een plexiglas blokje uit te  voorschijn, zo groot als een doosje keukenlucifers. Twee koperen  klemmetjes fixeren een chip, zo groot als een postzegel. Kleine  kanaaltjes lopen door het plexiglas naar de chip. Onderin ligt een  geprint circuitje voor de elektrische aansluitingen. &#8220;Dit is mijn lab op  een chip,&#8221; zegt Parikesit. &#8220;Als je de aan- en afvoerleidingen aansluit  en er elektrische spanning op zet, kun je het geheel onder de microscoop  zetten.&#8221; Op een plaatje in zijn proefschrift is te zien wat er dan  gebeurt: in een halfcirkelvormige cel van de chip komen DNA-moleculen  met een fluorescent label (een moleculair vlaggetje dat oplicht onder  een laser) rechts in de hoek tevoorschijn. Ze maken een wijde bocht naar  links en verdwijnen dan aan de andere kant door een van de sleufjes.  Het lijkt wel een flipperkast voor moleculen.<\/p>\n<p>De opbouw van de  cel doet denken aan die van een massaspectrograaf, een apparaat dat  moleculen scheidt op basis van hun massa. Hoe groter de massa, hoe  verder de moleculen &#8216;uit de bocht&#8217; vliegen en dus hoe meer ze naar links  terecht komen. &#8220;Dat was hier ook de bedoeling,&#8221; vertelt Parikesit.  Elektroden links en rechts van de halfcirkelvormige kamer moesten de  moleculen onderweg afbuigen. Langere moleculen hebben een evenredig  grotere lading dan kleinere. Ze ondervinden dus een grotere  elektrostatische afbuiging, waardoor ze verder naar links belanden. Dat  zou de mogelijkheid bieden om moleculen te scheiden op basis van hun  grootte.<\/p>\n<p>DIMES maakte de chip met vier cellen op een vierkante  centimeter. Elke cel heeft een straal van een millimeter, het  aanvoerkanaal is ongeveer een tiende millimeter breed en slechts een  micrometer (duizendste millimeter) diep. Maar toen de cel bleek te  lekken, stelde Parikesit voor om de elektroden weg te laten en te kijken  of hij toch scheiding van moleculen kon bereiken.<\/p>\n<p>Vreemd genoeg  lukte dat ook nog. Een elektrisch veld over in- en uitgang stuwt de  vloeistof door de cel heen. De promovendus bracht nauwgezet in kaart hoe  moleculen van verschillende grootte door de cel bewogen. &#8220;Ik wilde de  moleculen op grootte scheiden, maar niemand had dat nog zo gedaan.&#8221; Hij  zag dat zwaardere moleculen, net als in een massaspectrometer, verderop  terechtkwamen dan lichtere moleculen. Maar alleen als ze vlak langs de  hoek van het ingangskanaal waren gegaan. Op die manier kon hij twee  soorten DNA-moleculen (het ene drie keer langer dan het andere) van  elkaar scheiden.<\/p>\n<p>Volgens promotor Prof.dr. Yuval Garini (Bar-Ilan  universiteit, Israel) heeft Parikesit belangrijk fundamenteel werk  verricht. Het idee van een lab-on-a-chip (LoC) is niet nieuw, er zijn er  zelfs al in de handel. Maar volgens Garini maakt de kleine schaal  Parikesits chip uniek. &#8220;De dikte is ongeveer 150 nanometer. Normaal is  dat tien tot honderd maal groter.&#8221; Het voordeel van werken op kleine  schaal is dat je voor medische toepassingen maar enkele moleculen nodig  zou hebben om een diagnose te stellen.<\/p>\n<p>Het uitsorteren van  moleculen gaat nu nog vrij grof, maar het scheidingsprincipe is bewezen.  De promovendus oppert zelf een paar manieren waardoor de scheiding  nauwkeuriger kan worden: het invoerkanaal kan smaller, je kunt de  instroom beter richten of je zet een aantal scheidingscellen achter  elkaar. Om te beginnen zitten er al vier op een chip. Garini: &#8220;Alle  begin is moeilijk, maar als iets eenmaal werkt, is het later makkelijk  met een factor tien of meer te verbeteren.&#8221;<\/p>\n<p>&#8216;Nanofluidic  elektrokinetics&#8217;, Gea Oswah Fatah Parikesit. Gepromoveerd bij Prof. Ted  Young, Technische Natuurwetenschappen op 14 januari.<\/p>\n<p>++<\/p>\n<p><a href=\"http:\/\/www.delta.tudelft.nl\/nl\/archief\/artikel\/flipperkast-voor-moleculen\/17497\" target=\"_blank\">Zie ook website TU<\/a><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Delta 2, 17 jan 2008, wetenschap Flipperkast voor moleculen Dr.ir. Gea Oswah Fatah Parikesit ontwierp een chip om DNA-moleculen mee te sorteren. Dat kan nieuwe mogelijkheden bieden voor genetische tests. En hoewel er iets mis ging, werkt de chip alsnog<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[24],"tags":[],"class_list":["post-738","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-delta"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.joswassink.nl\/inzicht\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/738","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.joswassink.nl\/inzicht\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.joswassink.nl\/inzicht\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.joswassink.nl\/inzicht\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.joswassink.nl\/inzicht\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=738"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/www.joswassink.nl\/inzicht\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/738\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":739,"href":"https:\/\/www.joswassink.nl\/inzicht\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/738\/revisions\/739"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.joswassink.nl\/inzicht\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=738"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.joswassink.nl\/inzicht\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=738"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.joswassink.nl\/inzicht\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=738"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}