VROM.nl, februari 2005<\/p>\n
De Chinese havenstad Shanghai is een stad die net als New York nooit slaapt en waar onophoudelijk gebouwd wordt. Wild vormgegeven wolkenkrabbers steken elkaar dicht opeengepakt naar de kroon. Voor de twintig miljoen inwoners die uit alle werelddelen afkomstig zijn, is het leven hier hectisch maar veelbelovend. In deze mondaine etalage presenteert het nieuwe China zich aan de wereld met veel glas en staal, onophoudelijke verkeersstromen en fa\u00e7ades van licht. Dus brandt het licht hier altijd.
\nMaar soms ook niet. Dan is er een stroomstoring, omdat de centrales de vraag niet kunnen bolwerken. Vooral de zomers zijn berucht. De airconditioner heeft grootschalig zijn intrede gedaan en dat is niet onopgemerkt gebleven. Zo moest afgelopen zomer de Colafabriek in Hangzhou twee dagen per week dicht omdat de elektriciteitscentrales het niet meer aankonden.
\nShanghai alleen al legt beslag op vier centrales. Die bevinden zich ruim honderd kilometer verderop in het achterland.
\nDaar is van de glanzende etalage weinig meer over. In lompen gehulde mannen lossen treinladingen kolen op het terrein van de centrale. De schoorstenen op de achtergrond braken zwarte rook en zwaveldampen uit. Zure regen, bij ons al bijna nostalgie, is hier een berucht verschijnsel. De zware luchtverontreiniging is ook de reden dat de centrales ver uit de buurt van de steden worden gebouwd.
\nOndanks de evidente milieubezwaren blijven in China toch kolen de dienst uitmaken. Volgens het Chinese energie-ontwikkelingsplan komt in de komende decennia driekwart van de elektriciteit uit kolencentrales en een kwart uit stuwdammen. Kernenergie en windmolens spelen nauwelijks een rol.
\nZo staan er voor komend jaar maar liefst 144 nieuwe kolencentrales op het programma. Dat betekent elke week drie nieuwe kolencentrales erbij, die dan gemiddeld vijftig jaar blijven stoken. China kan niet wachten op betere opties want de beruchte stroomstoringen vormen een bedreiging voor de felbegeerde economische ‘boom’.
\nChina heeft dan ook weinig belangstelling voor klimaatafspraken na 2012, wanneer het Kyoto-protocol zijn werking verliest. Staatssecretaris Van Geel had daar afgelopen december namens Europa in Buenos Aires graag afspraken over gemaakt. Maar de dappere pogingen stuitten op onwil van Amerika, China, India en enkele OPEC-landen. Die landen vrezen dat milieu-afspraken hun economie zullen schaden en kiezen nu kolen voor hun geld.
\nChina heeft daar overigens wel goede redenen voor. Natuurlijk is gas een stuk schoner, maar de olie- en gasprijzen zijn enorm gestegen. Bovendien maakt de politieke onrust in het Midden-Oosten de aanvoer onzeker. Kolen zijn daarentegen niet alleen goedkoop, maar in China zelf ook ruim voorhanden. Zo bekeken zijn kolen een zekere en goedkope bron van energie voor de komende halve eeuw.
\nVolgens de Amerikaan Robert McIlvaine die de bouw van kolencentrales bijhoudt, volgen veel landen de Chinese logica en plannen ook zij nieuwe kolencentrales. Hij noemt Maleisi\u00eb, Japan, Indonesi\u00eb en dichterbij ook Turkije en Duitsland (acht nieuwe kolencentrales voor zesduizend Megawatt).
\nDat is slecht nieuws voor ‘Kyoto’. Het blad Christian Science Monitor (rare naam, goede krant) uit Boston rekende uit dat de 850 nieuw geplande kolencentrales in 2012 wereldwijd vijf keer meer CO2 de lucht inpompen dan het Kyoto-protocol hoopt te verminderen. Met andere woorden: Kyoto verzuipt in de kolendamp.
\nDe CS monitor haalt de Schotse China-deskundige Philips Andrews-Speed (Universiteit van Dundee) aan, die het Chinese pragmatisme kernachtig samenvat: “Optimisten dachten dat de wereld zou overstappen op gas. Maar als je geen gas hebt, kies je kolen. In China en andere landen winnen de prijs en de zekerheid van kolen het met afstand van de wens om schoon te willen zijn.”<\/p>\n
copyright \u00a9 Het Inzicht \/ Jos Wassink, 2004<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
VROM.nl, februari 2005 Chinese Kool De Chinese havenstad Shanghai is een stad die net als New York nooit slaapt en waar onophoudelijk gebouwd wordt. Wild vormgegeven wolkenkrabbers steken elkaar dicht opeengepakt naar de kroon. Voor de twintig miljoen inwoners die uit alle werelddelen afkomstig zijn, is het leven hier hectisch maar veelbelovend. In deze mondaine […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[21],"tags":[],"class_list":["post-632","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-vrom"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.joswassink.nl\/inzicht\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/632","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.joswassink.nl\/inzicht\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.joswassink.nl\/inzicht\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.joswassink.nl\/inzicht\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.joswassink.nl\/inzicht\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=632"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/www.joswassink.nl\/inzicht\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/632\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":633,"href":"https:\/\/www.joswassink.nl\/inzicht\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/632\/revisions\/633"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.joswassink.nl\/inzicht\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=632"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.joswassink.nl\/inzicht\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=632"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.joswassink.nl\/inzicht\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=632"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}