{"id":605,"date":"2002-06-08T14:52:13","date_gmt":"2002-06-08T14:52:13","guid":{"rendered":"http:\/\/www.joswassink.nl\/inzicht\/?p=605"},"modified":"2010-07-03T14:53:34","modified_gmt":"2010-07-03T14:53:34","slug":"de-ontgroening-van-een-vmbo-leraar","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.joswassink.nl\/inzicht\/?p=605","title":{"rendered":"De ontgroening van een VMBO-leraar"},"content":{"rendered":"<p>Trouw 08-06-2002<\/p>\n<h2>De ontgroening van een VMBO-leraar<\/h2>\n<p>Nergens leer je zoveel als voor de klas. Nergens ook vindt je een  dergelijke combinatie van personeelstekort, ziekteverzuim en voortijdig  vertrek. Met name het VMBO brandt z\u2019n leraren in recordtempo af. Het  afgelopen jaar is me duidelijk geworden hoe dat gaat. Dit is het verhaal  van een jongevrouw (35) die haar baan in het onderwijs opzegt op het  moment dat ze haar bevoegdheid krijgt uitgereikt.<\/p>\n<p>De jongevrouw in kwestie \u2013we noemen haar Anne- is moeder van twee jonge  kinderen en werkt als operatie-assistente in een ziekenhuis. Na tien  jaar in diverse ziekenhuizen besluit ze van haar moedertaal Duits haar  vak te gaan maken; ze gaat de leraaropleiding volgen. Dat zal haar twee  jaar lang al de tijd kosten die ze naast werk en moederschap kan  vrijmaken. Het zullen zware jaren worden, maar Anne is een doorzetter.  Na het eerste jaar van de opleiding besluit ze zelfs een mini-baantje in  het onderwijs erbij te nemen: zes uur Duits aan een VMBO. De geringe  verdienste (800 gulden per de maand) neemt ze voor lief en ziet de baan  als betaalde stage.<br \/>\nDe school neemt haar graag in dienst. Dat ze haar bevoegdheid nog  niet heeft ziet men niet als een probleem. Een collega uit de sectie  Duits zal haar begeleiden. Maar dan gebeurt er iets vreemds bij de  verdeling van de klassen over de leraren uit de sectie. Op dat moment  wordt de basis gelegd voor weer een geknakte carri\u00e8re in het onderwijs.<br \/>\nVolgens de verdeling krijgt Anne klassen G en E. Dat zegt u  waarschijnlijk net zo weinig als haar destijds, maar iedere leraar weet  dat je klas G beter kunt mijden.<br \/>\nDe indeling van leerlingen in klassen volgt namelijk een eenvoudige  systematiek: de beste leerlingen in de eerste klas (A), de iets mindere  in de volgende en zo verder. De restcategorie van minst begaafde  leerlingen, ongemotiveerden en psychische borderliners vormt de  bevolking van klas G. Dertig in getal. Iedereen in het onderwijs weet  dat. Iedereen, behalve de nieuwkomer.<\/p>\n<p>Anne heeft er nu bijna een jaar opzitten met haar twee klassen. Na twee  weken al begon het te ontsporen. Ze had er veel eerder een aantal van  hen uit moeten sturen, weet ze nu. Maar als ze er nu iemand uitstuurt  blijft-ie gewoon zitten. Hele boeken worden door friemelende vingers in  stukjes gescheurd. Propjes belanden op het achterhoofd van Anne en op de  grond. Na een uur ziet het lokaal eruit als een zwijnestal.<br \/>\nTwee keer is ze spontaan in huilen uitgebarsten tegenover de  afdelingsleidster. Ze voelde zich machteloos en vernederd en  teleurgesteld. Vele keren heeft ze overwogen om er mee op te houden maar  stond zichzelf dat niet toe. Anne is immers een doorzetter.<br \/>\nLeraren van andere vakken vroegen zich af waarom zij als nieuweling  uitgerekend die zware klassen toebedeeld heeft gekregen. De sectie Duits  was van mening dat ze daar het leraarsvak echt zou leren; Je leert  nergens zoveel als voor de klas, nietwaar. Zo waren ze zelf ook  begonnen. De collega\u2019s hadden kennelijk hun lesje geleerd en wisten dat  je sommige klassen beter kunt mijden. Ze stonden met goede raad aan de  zijlijn en stuurden nieuweling Anne in de vuurlinie. De toegezegde  begeleiding voelde als ontgroening.<\/p>\n<p>Anne is nu bijna klaar met haar opleiding als lerares Duits \u2013het vak  waar zo\u2019n schreeuwende behoefte aan bestaat-  maar ze is ook  teleurgesteld in het onderwijs. Teleurgesteld door de ongemotiveerdheid  van leerlingen, door het totale gebrek aan inzet, door de  onbeschoftheid, door de eeuwige neiging om de oorzaak van hun falen bij  de ander te leggen. Teleurgesteld bovenal door een gevoel van verraad  door de collega\u2019s.<br \/>\nNog voordat ze haar diploma krijgt, zal ze haar baan opzeggen. Ze  heeft het wel gezien. Volgend jaar gaat ze \u2018lekker rustig\u2019 hartoperaties  doen en prijst zich gelukkig dat ze naast het onderwijs nog een ander  vak beheerst. Het is haar ontsnapping geworden uit de fuik die onderwijs  heet. Voor anderen is dat de ziektewet of WAO.<\/p>\n<p>Kan dat niet anders? Natuurlijk. Maar dan zal men eerst moeten erkennen  dat de opzet van het VMBO niet deugt (Trouw vorige week). Wil het VMBO  niet langer z\u2019n leraren afbranden, moeten leerlingen die consequent  problemen veroorzaken op een andere manier en op een andere school les  krijgen. Kleinere klassen? Praktijkonderwijs? Zeker is dat ze in de  huidige klassen iedere kans op onderwijs verzieken. Voor de anderen,  voor de leraar en voor zichzelf.<\/p>\n<p>Jos Wassink is journalist<br \/>\nmet een partner in het onderwijs.<\/p>\n<p>copyright Jos Wassink, 2002<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Trouw 08-06-2002 De ontgroening van een VMBO-leraar Nergens leer je zoveel als voor de klas. Nergens ook vindt je een dergelijke combinatie van personeelstekort, ziekteverzuim en voortijdig vertrek. Met name het VMBO brandt z\u2019n leraren in recordtempo af. Het afgelopen jaar is me duidelijk geworden hoe dat gaat. Dit is het verhaal van een jongevrouw [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[20],"tags":[],"class_list":["post-605","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-trouw"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.joswassink.nl\/inzicht\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/605","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.joswassink.nl\/inzicht\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.joswassink.nl\/inzicht\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.joswassink.nl\/inzicht\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.joswassink.nl\/inzicht\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=605"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/www.joswassink.nl\/inzicht\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/605\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":606,"href":"https:\/\/www.joswassink.nl\/inzicht\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/605\/revisions\/606"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.joswassink.nl\/inzicht\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=605"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.joswassink.nl\/inzicht\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=605"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.joswassink.nl\/inzicht\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=605"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}